Ostrowiec Św. – Parafia św. Kazimierza Królewicza, Al. Jana Pawła II 41

Parafia


Zapraszamy na spotkania w Parafii pw. św. Kazimierza Królewicza w Ostrowcu Świętokrzyskim, Aleja Jana Pawła II 41 w każdy pierwszy piątek miesiąca. Rozpoczynamy Mszą św. o godz. 18:00, a następnie kontynuujemy spotkanie w salce przy kościele.
Opiekunem duchowym Ogniska jest ks. dr Łukasz Sadłocha.
Link do parafii:
Parafia >>
Link do Diecezji:
Diecezja Sandomierska >>

Dziwny ten czas. Nasze kwietniowe spotkanie, zostało odwołane. Majowe odbyło się w sieci. Mogliśmy się na chwilę zobaczyć i porozmawiać na Skype. Dobrze, że są takie możliwości i, że możemy do siebie dzwonić. Na skypowym spotkaniu było 6 osób. Po przypomnieniu charyzmatu naszej wspólnoty oraz zasad obowiązujących na spotkaniu, dzieliliśmy się naszymi przeżyciami, w tym, jakże innym dla nas wszystkich czasie.  Mireczka przygotowała i przedstawiła kolejny temat, tym razem dotyczył on szczodrości (jest to rozdział książki „Drogowskazy dla duszy” Gary Chapmana i Elisy Stanford). Poniżej zamieszczam wybrane fragmenty.

Szczodrość

Współpraca z Bogiem

Bóg może zlać na was całą obfitość łaski, tak byście mając wszystkiego i zawsze pod dostatkiem, bogaci byli we wszystkie dobre uczynki.” (2 Kor 9,8)

Wszystko, co mamy, wszystko, czym jesteśmy stanowi dar Boży. Poświęcając swój czas, zdolności oraz pieniądze współpracujemy z Bogiem w szerzeniu Jego Królestwa.

Kiedy warunki życiowe sprawiają, że służba Bogu wydaje nam się zbyt przytłaczająca, to znak, że ufamy bardziej sobie niż Bogu. Jezus powiedział przecież: „Kto w drobnej rzeczy jest wierny, ten i w wielkiej będzie wierny”. ( Łk 16, 10).

Bóg zna nasze potrzeby i wie, o wszystkich przeciwnościach, z jakimi się zmagamy. Dawanie nie jest kwestią tego, ile mamy; to kwestia kochania Boga tym, co mamy.

Lista modlitewna

„Anna (…)pozostawała wdową. Liczyła już osiemdziesiąty czwarty rok życia. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą.” (Łk 2,37)

Od dwóch tysięcy lat miłość ku bliźnim wyraża się poprzez codzienne poświęcanie im czasu.

Dobre dary

„Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od Ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności.”(Jk 1, 17)

Jezus zachęcał swoich wyznawców, by prosili  Boga o dary, ponieważ On cieszy się, obdarzając swoje dzieci dobrymi rzeczami: „Gdy którego z was syn prosi o chleb, czy jest taki, który poda mu kamień? Albo gdy prosi o rybę, czy poda mu węża? Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swym dzieciom, o ileż bardziej Ojciec wasz, który jest w niebie, da to, co dobre, tym, którzy Go proszą.” (Mt 7, 9-11)

Bóg jest wspaniałym Dawcą Darów. Jego dary nie wynikają z naszych postaw, czy naszego zachowania, lecz są odzwierciedleniem Jego czystej miłości, jaką wyraża poprzez obdarowywanie swoich dzieci.

Oddać swoje życie

„Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15, 13)

Jezus uczył, że aktem najwyższej szczodrości jest oddanie życia za kogoś. Sam dał tego przykład, oddając własne życie dla naszego zbawienia. Żyjąc Jego miłością, będziemy gotowi oddać siebie samych naszym bliźnim.

Kraj upodobania

„Dawajcie, a będzie wam dane; miarę dobrą, natłoczoną, utrzęsioną i opływającą wsypią w zanadrza wasze. Odmierzą wam bowiem taka miarą, jaką wy mierzycie.” (Łk 6, 38)

Kiedy zrozumiemy już łaskę dawania, Bóg w zamian obficie nas wynagradza. Szczodrość nie bierze się z pragnienia nagrody, ale ze szczerej miłości ku bliźnim. Duchowym paradoksem jest fakt, że kiedy dajemy to, co sami otrzymaliśmy od Boga, otwieramy się na obfitsze błogosławieństwo Boże.

Zbiórka funduszy na ofiary głodu

„Wzbogaceni we wszystko, będziecie pełni wszelkiej prostoty, która składa przez nas dziękczynienie Bogu”(Kor 9, 11)

Zawsze, ilekroć oddajemy pieniądze na potrzeby bliźnich, kontynuujemy odwieczną chrześcijańską tradycję dzielenia się Bożą miłością poprzez okazywanie szczodrości.

Zakopane talenty

„Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra.” (1 Kor 12-7)

Siedząc w kościele, często zapominamy, jak cenny jest wkład każdego z nas w budowanie Królestwa Bożego. Tak naprawdę, kiedy ja czy ty zaniedbujemy wykorzystanie własnych talentów, cierpi cały organizm. Bóg obdarza nas talentami dla wspólnego dobra. Jedną z największych radości w życiu chrześcijanina stanowi szczodre dzielenie się swoimi uzdolnieniami i uważne obserwowanie, w jaki sposób Bóg wykorzystuje je dla dobra innych.